एकातिर १६ बुदे वालाहरुले कुमार लिङदेन जी ले क्याबिनेट स्तरको मन्त्रि खाइदिनु पर्यो सकारात्मक उत्तर पाउ भनेर दिक्क लगाउछन ,
म भने - निश्चित कालखण्डमा पार्टीको निश्चित पदहरुमा बस्नु परेको बाहेक लाभको पदमा जीवनमा कहिल्यै नजाने आफ्नो आत्मा बाचामा अझै दह्रो गरि उभिदै जादै छु ,
( त्यसमा पनि लिम्बुवानको हित बिरुद्ध हुने ठाउमा जाने त सात जन्ममा पनि सोच्न सक्दिन )
अर्कोतिर साथीहरु भन्छन - कुमार लिङदेन हिटलर बन्यो ,तानाशाह बन्यो ,निरकुश बन्यो ,पढेलेखेका युवाहरुलाई पार्टीमा देख्न सकेन ,सिस्टम बुझेन ,ब्यबस्थापन गर्न सकेन ,प्रवासहरुमा फुट ल्यायो आदि आदि |
अनि म सोच्छु -जब म जीवनमा कुनै लाभको पदमा जादै छुइन भने ,म किन हिटलर बन्ने होला ? पार्टीमा त तब हिटलर बन्ने हो जब पार्टीको शक्ति केन्द्रित गरेर सत्तामा जाने प्लान बन्छ ,जब आफ्नो सोच नै त्यो छैन भने पार्टीमा किन तानाशाह बन्ने होला ?
मेरो सिम्पल बुझाइ यति हो - लिम्बुवान पार्टी नमरोस ,लिम्बुवान आन्दोलन नमरोस |
लिम्बुवान पार्टी र आन्दोलन शशक्त भयो भने त्यस्ता सभासद र मन्त्रि त कति जन्माउछ ,जन्माउछ |
तर लिम्बुवान आन्दोलन ,लिम्बुवान पार्टी लाइ ज्युदो बनाइ राख्न यसका केहि नियम ,केहि त्याग ,केहि बलिदान ,केहि पद्दति र केहि बौद्दिक विश्लेषण हरु हुन्छन ,त्यसलाई सबैले आत्मासात गर्नु पर्ने हुन्छ |
जवाहर लाल नेहरुको '' द डिस्कभरिज अफ इन्डिया '' पढदा एकठाउमा यस्तो लेखिएको थियो ,
'' मै वहि से मारा गया जिसको हम बचना चाहता था ''
कहिलेकाही त्यस्तै लाग्ने |
कम्तिमा पनि सोच हुन्छ नेतृत्वको - पार्टी ठुलो बनाउन सकियोस , ४० /५० जना सभासद जित्न सकियोस ,पार्टीमा लागेका नेताहरुलाई ठाउमा पुर्याउन सकियोस ,पार्टीले लिएको लक्ष्य हासिल गर्न सकियोस |
त्यसको लागि नेतृत्वले सोच्न ,परिकल्पना गर्न पाउनु पर्यो ,
सोचहरुलाई ब्यबहार मा लगाउन पाउनु पर्यो |
सबै समान हो ,सबै बराबर हो म मान्छु |
तर फेरी पनि सबै बराबर हो भने किन अध्यक्ष ,उपादक्ष्य ,महासचिब ,सचिब ,के स हरु किन भन्ने ?
सबैलाई अध्यक्ष ,सबैलाई सचिब ,सबैलाई के स भन्दा भै गयो नि |
बिग्रदा सबै दोष अध्यक्ष ले बोक्नु पर्ने रहेछ नि ,होईन ?
यदि त्यसो हो भने पार्टीलाई कसरि अघि बढाउने भन्ने बारेमा सबै भन्दा बढी अध्यक्षले नै परिकल्पना गर्न पाउनु पर्छ |
( लिम्बुवान आन्दोलनलाई शशक्त रुप दिनको लागि प्लानिंग गर्दै बस्ने क्रमामा जब रातको ३.४३ बज्छ ,त्यसबेला मनमा उठेका भावनाको छालहरू मात्र हुन् , कसै प्रति कुनै सोच नराखी आफ्नै मन संगको बातचित मात्र हो )
तर खुसि लाग्छ , जातीय मुक्ति र लिम्बुवानी आन्दोलन को यस दौडान मा ठुला ठुला आधि बेहरी चल्दा पनि यो ग्राउण्ड छोडेर भाग्ने सोच कहिल्यै आएन , अब यात्राको दौडान पनि निकै लामो भैसकेछ |
जय लिम्बुवान ,संघीय अभिभादन |
No comments:
Post a Comment